МАҲЗАРИ ОЛИМ

Марде аз Ансор назди Расули акрам омаду савол кард: “Ё Расулаллоҳ! Агар ҷанозаи шахсе дар миён аст ва бояд ташйиъу сипас дафн шавад ва маҷлиси илмӣ ҳам ҳаст, ки аз ширкат дар он баҳраманд мешавем, вақту фурсат ҳам нест, ки дар ҳар ду ширкат кунем, дар ҳар кадом аз ин ду кор ширкат кунем аз дигарӣ маҳрум мемонем, ту кадом як аз ин дуро дӯст медорӣ, то ман дар он ширкат кунам?”

ҲИШОМ ВА ТОВӮСИ ЯМОНӢ

Ҳишом Ибни Абдулмалик – халифаи уммавӣ – дар айёми хилофати худ ба қасди ҳаҷ вориди Макка шуд. Дастур дод яке аз касоне, ки замони Расули Худоро дарк кардаву ба шарафи мусоҳибати он ҳазрат ноил шудааст, ҳозир кунанд, то аз ӯ роҷеъ ба он асру он рӯзгорон суолоте бикунад.

БОЗНИШАСТА

Пирамарди насронӣ умре кор кардаву заҳмат кашида буд. Аммо захираву анбоштае надошт. Охирои умр кӯр ҳам шуда буд. Пирию нестию кӯрӣ ҳама бо ҳам ҷамъ шуда буду ҷуз гадоӣ роҳе барояш намонда буд. Канори кӯча меистоду гадоӣ мекард. Мардум тараҳҳум мекарданду

ҲАТТО БАРДАФУРӮШ

Моҷарои алоқамандию ишқи сӯзони марде, ки кораш фурӯхтани рӯғани зайтун буд, нисбат ба Расули акрам забонзади хосу ом буд. Ҳама медонистанд, ки ӯ содиқона Расули Худоро дӯст медорад ва агар як рӯз он ҳазратро набинад бетоб мешавад. Ӯ ба дунболи ҳар коре ки берун мерафт аввал роҳи худро ба тарафи масҷид (ё хонаи Расули Худо ё ҳар нуқтаи дигаре ки Паёғамбар дар он ҷо буд) каҷ мекард ва ба ҳар баҳонае худро ба Пағамбар мерасонду аз дидани он ҳазрат тӯша бармегирифту нерӯ меёфт, сипас ба дунболи кори худ мерафт.

БОДАРИНГФУРӮШ

Дар асри дуввуми ҳиҷрӣ, масъалаи сеталоқа кардани зан дар як маҷлису як навбат мавриди баҳсу гуфтугӯи соҳибназарон буд. Бисёре аз олимону фақеҳони он аср эътиқод доштанд, ки се талоқ дар як навбат – бе он ки руҷуъ (баргаштан аз раъйи худ – А.З.) дар миёни онҳо фосила шавад – дуруст аст. Аммо олимону

ГУВОҲИИ УММИАЛО

Мусалмонон дар Мадина ҳамагӣ ду гурӯҳ буданд: гурӯҳи аввал, сокинони аслӣ ва гурӯҳи дуввум, касоне ки ба муносибати ҳиҷрати Паёмбари акрам ба Мадина, аз хориҷ ба Мадина омада буданд. Онҳо ки аз хориҷ омада буданд “МУҲОҶИРИН” ва сокинони аслӣ “АНСОР” хонда мешуданд.

АЗОНИНИМАШАБ

Дар давраи хилофати Умавиён танҳо нажоде, кибар саросари кишвари паҳновари исломии он рӯз ҳукумат мекарду қудратро дар дастдошт нажоди араб буд. Аммо дар замони хулафои аббосӣ эрониён тадриҷан қудратроқабза карданд ва мансабҳоро дар ихтиёри худ гирифтанд.

ШИКОЯТ АЗ ШАВҲАР

Алӣ алайҳиссалом дар замони хилофатихуд кори расидагӣ ба шикоятҳоро шахсан ба ӯҳда мегирифт ва ба каси дигаревогузор намекард. Рӯзҳои бисёр гарм, ки маъмулан мардум нисфирӯзӣ дар хонаҳоихуд истироҳат мекарданд ӯ дар беруни дорулимора дар сояи девор менишаст, киагар аҳёнан касе шикояте дошта бошад бидуни воситаву монее шикояти худро таслимкунад. Гоҳе дар кӯчаҳову хиёбонҳо роҳ мерафту авзои умумиро аз наздик таҳтиназар мегирифт.

КОРҲОИ ХОНА

Алӣ ибни Абитолиб (алайҳиссалом) ва Заҳрои марзия (саломуллоҳи алайҳо) пасаз онки бо ҳам издивоҷ карданд ва зиндагии муштарак ташкил доданд, тартибутақсими корҳои хонаро ба назару машварати Расули акрам вогузоштанд, ба онҳазрат гуфтанд:

Мақсади Қонуни мазкур пурзӯр намудани масъулияти падару модар дар таълиму тарбияи фарзанд дар рӯҳияи инсондӯстӣ, ифтихори ватандорӣ, эҳтироми арзишҳои миллӣ, умумибашарӣ ва фарҳангӣ, инчунин ҳифзи ҳуқуқу манфиатҳои фарзанд мебошад