با Thin Clientها آشنا شوید

همچنان که فناوری اطلا عات، توسعه بیشتری می یابد، شبکه ها نیز به عنوان یکی از پیامدهای این توسعه اهمیت بیشتری می یابند. اما شبکه ها فقط منحصر به انواع متداول LANها یا WANها نمی گردند و شبکه سازی روش های دیگری نیز دارد. در این زمینه تجهیزاتی مانند Thin Clientها، Net PCها و یا Network computerها مطرح می گردند که هر یک ویژگی های خاص خود را دارند. در این مقاله قصد داریم به معرفی فناوری مرتبط با Thin Clientها بپردازیم.
شبکه مبتنی بر Thin Client، شبکه ای مبتنی بر سرور است که تقریباً کلیه پردازش ها در آن توسط این سرور صورت می پذیرد. کلیه برنامه های کاربردی روی سرور اجرا شده و توسط Clientها قابل استفاده هستند. واژه thin در این تکنولوژی، به دلیل حجم پایین پردازشی است که توسط Clientها صورت می پذیرد. در مقابلِ این تکنولوژیFat Clientها مطرح می باشند که کلیه پردازش ها را روی Client انجام می دهند. به طور کلی ساختار شبکه های مبتنی بر Thin Client از یک سرور با قدرت بالا و تعدادی Client تشکیل شده است که کارآیی محدودی دارند.
همچنان که فناوری اطلا عات، توسعه بیشتری می یابد، شبکه ها نیز به عنوان یکی از پیامدهای این توسعه اهمیت بیشتری می یابند. اما شبکه ها فقط منحصر به انواع متداول LANها یا WANها نمی گردند و شبکه سازی روش های دیگری نیز دارد. در این زمینه تجهیزاتی مانند Thin Clientها، Net PCها و یا Network computerها مطرح می گردند که هر یک ویژگی های خاص خود را دارند. در این مقاله قصد داریم به معرفی فناوری مرتبط با Thin Clientها بپردازیم.
شبکه مبتنی بر Thin Client، شبکه ای مبتنی بر سرور است که تقریباً کلیه پردازش ها در آن توسط این سرور صورت می پذیرد. کلیه برنامه های کاربردی روی سرور اجرا شده و توسط Clientها قابل استفاده هستند. واژه thin در این تکنولوژی، به دلیل حجم پایین پردازشی است که توسط Clientها صورت می پذیرد. در مقابلِ این تکنولوژیFat Clientها مطرح می باشند که کلیه پردازش ها را روی Client انجام می دهند. به طور کلی ساختار شبکه های مبتنی بر Thin Client از یک سرور با قدرت بالا و تعدادی Client تشکیل شده است که کارآیی محدودی دارند.
Thin Client چیزی جز یک کامپیوتر جمع و جور نیست اما این کامپیوتر برای استفاده به صورت یک پایانه ی شبکه ای طراحی و تنظیم شده است. شکل بالا نمونه ای از یک Thin Client ساخت HP را نشان می دهد. برای دیدن عکس در ابعا د بزرگتر، روی آن کلیک کنید.


● یک شبکه مبتنی بر Thin Client چگونه فعالیت می کند؟
یک شبکه مبتنی بر این تکنولوژی دارای یک یا چند سرور با ویژگی های خاص می باشد. سیستم عامل این سرورها می تواند هریک از سیستم عامل های موجود (با توجه به برنامه های کاربردی موردنظر) نظیر یونیکس، لینوکس،
(Windows NT Terminal Server Edition (NT TSE ، یا ویندوز باشد. علاوه بر سیستم عامل، بر روی هر یک از این سرورها یک نرم افزار کنترلی وجود دارد که فعالیت های Clientها را کنترل می نماید. بسیاری از این نرم افزارهای کنترلی به صورت رایگان عرضه می*شوند و معمولا ً توسط شرکت های نرم افزاری، تولید می گردند.
▪ کاربردها
این شبکه ها در بسیاری از سازمان ها مورد استفاده قرار می گیرند. اما بزرگترین مشتریان این شبکه ها، بانک ها، آژانس های هوایی و سازمان هایی هستند که دارای شعبات متعدد می باشند. امروزه از این تجهیزات برای تجهیز مدارس نیز استفاده می شود. با توجه به این نکته که سیستم های Thin Client دارای هارددیسک نمی باشند و امکان download کردن نرم افزار نیز روی آن ها وجود ندارد، هیچ نوع ویروسی نمی تواند سیستم را مورد حمله قرار دهد. به این ترتیب امنیت این نوع سیستم ها تضمین شده می باشد. ارتقاء و نگهداری Thin Clientها بسیار ساده و مقرون به صرفه است. زیرا برای ارتقاء شبکه لازم است فقط سرور مربوطه را upgrade نمود.
▪ مزایا و معایب
مدیریت پذیری، هزینه پایین، امکان کنترل و نظارت و مواردی از این دست از جمله مزایای این گونه از شبکه ها می باشند که در ادامه به آن ها اشاره خواهیم کرد.
▪ مدیریت پذیری
در این شبکه فقط کافی است سرور مدیریت گردد. جهت رفع نقایص احتمالی نیز سرور اصلی مد نظر می باشد.
▪ امنیت
در سیستم های Thin Client به علت عدم وجود نقطه ورود به شبکه، عدم امکان download کردن نرم افزار از اینترنت و نصب آن بر روی Clientها و همچنین عدم وجود هارد دیسک، ویروسی شدن سیستم ها غیرممکن است. همچنین با استفاده از امکانات سیستم مدیریتی و کنترلی موجود بر روی سرورها می توان دسترسی کاربران را نیز به نحو مطلوب محدود نمود.
▪ کنترل و نظارت
کاربران شبکه های Thin Client نمی توانند applicationهای خود را بر روی Client نصب نمایند همچنین قادر به تغییر پیکربندی سیستم نیز نمی باشند.
▪ هزینه سخت افزار
این تجهیزات از PCها به مراتب ارزان تر می باشند. به علاوه به دلیل عدم وجود قطعات جانبی، کمتر دچار خرابی می شوند. نکته قابل ذکر در این در نتیجه هزینه نگهداری این تجهیزات نیز کمتر است.
▪ سهولت ارتقاء
برای اضافه کردن ترمینال های جدید به شبکه، فقط کافی است از طریق نرم افزار مرکزی که روی سرور نصب شده نرم افزار کنترلی را روی Client جدید نصب نمود. در صورت خرابی نیز می توان به راحتی ترمینال مورد نظر را از شبکه خارج نمود.
▪ ذخیره انرژی
در مقایسه با کامپیوترهای شخصی، این سیستم ها انرژی کمتری مصرف می نمایند. در این سیستم ها به علت پردازش پایین، توان مصرفی آنها در حدود ده الی بیست وات در ساعت می باشد. در حالی که توان مصرفی یک کامپیوتر از نوع PC در حدود ۲۵۰ وات در ساعت می باشد.
اما معایب استفاده از این کلا ینت ها را می توان این گونه برشمرد:
▪ عدم انعطاف پذیری
در صورتی که نرم افزاری بر روی سرور نصب نشده باشد، کاربران نمی توانند از آن استفاده نمایند.
▪ وابستگی به سرور
با توجه به ساختار Thin Client، لازم است سرور از امنیت بالایی برخوردار باشد. زیرا در صورت از کار افتادن سرور، شبکه به طور کامل مختل خواهد شد. در نتیجه برای جلوگیری از این امر، روش های مختلفی جهت ایجاد redundancy نرم افزاری و سخت افزاری استفاده می شود. مکانیزم های متفاوت Failover نیز برای پردازنده ها و پایگاه داده مورد استفاده قرار می گیرد. امکان Load balancing سخت افزاری و نرم افزاری نیز برای این سرورها از موارد ضروری می باشد که همه این ها قیمت سرور موردنظر را به شدت بالا می برد.
▪ پهنای باند
مانند سایر شبکه های کامپیوتری، پهنای باند این شبکه نیز وابسته به تعداد Clientها می باشد. با توجه به انجام کلیه فرآیندهای پردازشی توسط سرور، ترافیک این شبکه بسیار بالا است. زیرا کلیه دستورات پردازشی باید به سرور منتقل شده و نتایج به Clientها تحویل گردند.
▪ کمبود فضای حافظه
با توجه به ساختار این سیستم ها امکان استفاده از هیچ نوع حافظه جانبی نظیر انواع دیسک ها وجود ندارد.
▪ استفاده از تجهیزات جانبی
در این نوع شبکه ها تجهیزات جانبی محدود می باشند. تجهیزاتی نظیر دوربین های دیجیتال یا تجهیزات تصویری را نمی توان به این ترمینال ها متصل نمود. اما در حال حاضر انواعی از ترمینال ها وجود دارند که پورت های مختلفی را پشتیبانی می کنند.


● امکانات ضعیف پشتیبانی از مالتی مدیا
برنامه های کاربردی که نیاز به پردازش های تصویری زیاد دارند، روی این شبکه ها به خوبی کار نمی کنند. زیرا کلیه فرآیندهای پردازشی توسط سرور مرکزی صورت می گیرد که در صورت تخصیص پردازنده به applicationهای مالتی مدیا، کارآیی شبکه به شدت کاهش می یابد. پیشرفت هایی که در زمینه تکنولوژی های پردازنده ها و سرورها صورت پذیرفته است، تا حدودی این قبیل مشکلات را کاهش داده است. اما هنوز هم عدم پشتیبانی از این چنین کاربردهایی از نقاط ضعف Thin Clientها محسوب می گردد.


● انواع Thin Client
همان گونه که اشاره شد این سیستم ها نیز انواع مختلفی دارند که با توجه به میزان پردازشی که توسط Clientها و سرور صورت می گیرد از یکدیگر متمایز می گردند. در ادامه تعدادی از انواع این سیستم ها معرفی می گردند.
▪ Ultra thin client
در این سیستم کاربر یک صفحه کلید، ماوس و مانیتور دارد. کلیه پردازشی که توسط Clientها در این سیستم انجام می شود پردازش ورودی صفحه کلید، ماوس و خروجی روی مانیتور می باشد و سایر پردازش ها توسط سرور انجام می شود. ترمینال های ویژه ای از این نوع، امکان پردازش کارت های هوشمند را نیز دارند.
▪ (Windows Based Terminal (WBT
این ترمینال ها خود بر دو نوع هستند:
۱) ترمینال های استانداردی که از پروتکل های (RDP (Remote Desktop Protocol مایکروسافت یا Citrix ICA (Independent Computing Architecture) استفاده می نمایند.
۲) ترمینال هایی که از سیستم عامل های نوشته شده توسط یک سازنده خاص (برای Clientهای خاص) استفاده می نمایند. البته ا ین سیستم ها از پروتکل های استاندارد نیز پشتیبانی می نمایند.
عمده ترین شرکت هایی که این نوع ترمینال ها را تولید می کنند عبارتند از: NCD ،Wyse ،Neoware و Compaq
در رابطه با این نوع ترمینال ها نکته قابل ذکر این است که مجموعه ای ازPC ها نیز وجود دارند که با محدود کردن عملکردشان می توان از آنها در شبکه های Thin Client استفاده نمود. از این PCها برای مواردی که کاربردهای چندرسانه ای در شبکه ها وجود دارد استفاده می شود. مثلا ً به این ترتیب پردازش های تصویری و صوتی توسط خود Client انجام می شود.
▪ Internet terminal
این ترمینال ها مرورگرهای اینترنت را به طور توکار ضمنی همراه دارند.
▪ Low spec PC solutio
به علت عدم نیاز به پردازش توسط Clientها می توان از PCهایی که از رده خارج شده اند نیز برای ایجاد شبکه هایThin Client استفاده نمود. از این راه حل بیشتر در مدارس استفاده می شود.
▪ Tubby client
این نوع Clientها در حقیقت PCهایی می باشند که خود دارای سیستم عامل و applicationهایی مستقل هستند این PCها با استفاده از یک نرم افزار امکان اتصال به شبکه Thin Client را نیز دارند. به ترتیب می توانند از application هایی که روی سرور موجود می باشند نیز استفاده نمایند.
▪ Disabled PC solution
در این نوع از ترمینال ها، از امکانات موجود در PCها نظیر Floppy disk و CD استفاده نمی شود. و به اصطلاح آن هاDisable می شوند. البته این روش برای مدت زمان طولانی روش مناسبی محسوب نمی شود. در صورتی که از این شبکه در کنار یک شبکه استاندارد استفاده شود، راه حل بهینه ای است.
▪ Blade PC architecture
از این ساختار برای Clustering یا خوشه بندی استفاده می شود. در ساختار Blade PC از PCها به عنوان سرور استفاده می شود. این سرورها در یک محل به صورت متمرکز گرد آوری شده و یک سرور مدیریت، کلیه PCها را کنترل می نماید و ترافیک را میان آن ها تقسیم می نماید. کلیه اجزای جانبی نظیر صفحه کلید، ماوس و مانیتور کاربران از طریق یک ارتباط استاندارد (به طور مثال ۵-Cat به PCها متصل می شود. البته ا ین راه حل بسیار گران بوده و در عین حال ساختار مدیریتی پیچیده ای نیز دارد.


● پروتکل های ارتباطی
همان گونه که ذکر شد، دو پروتکل مطرح در این زمینه وجود دارند.
۱) پروتکل Citrix ICA: پروتکلی است محصول شرکت Citrix که به Clientها این امکان را می دهد تا با سرور مرکزی ارتباط برقرار نمایند. با استفاده از این پروتکل بسیاری از applicationهای تحت ویندوز قابل اجرا هستند.
۲) پروتکل RDP: این پروتکل که توسط شرکت مایکروسافت توسعه داده شده، نیز یک پروتکل ارتباطی است که امکان برقراری ارتباط میان سرور و Clientها را میسر می سازد.


● نتیجه گیری
در این نوشتار با نوع دیگری از شبکه سازی مبتنی بر فناوری Thin Clientها آشنا شدید. شبکه هایی که تمرکز اصلی آن بر روی سرور بوده و کلاینت ها با حداقل توان پردازشی در اختیار کاربران قرار می گیرند. کاربر عمده این قبیل شبکه ها، با توجه به معایب و مزایای گفته شده، مکان هایی نظیر آژانس های هواپیمایی، بانک ها و مراکز آموزشی می باشند

چطور تلویزیون سه بعدی کار می‌کند؟‌

تلویزیون هم مثل تمام فن‌آوری‌هایی که امروزه از آن‌ها استفاده می‌کنیم حاصل تکامل ایده‌ها و ابداعات ساده‌ است.
برای سال‌ها فن‌آوری ساخت تلویزیون برروی تلویزیون‌های CRT سیاه‌ سفید ورنگی متوقف بود ولی اکنون سرعت پیشرفت فن‌آوری‌های تولید تلویزیون به قدری سریع است که در یک سال قیمت پیشرفته‌ترین و بزرگ‌ترین تلویزیون‌های LCD خانگی چند صد دلار کاهش می‌یابد و تقریباً هر فصل محصولات جدیدی به بازار عرضه می‌شوند.
در طی دو‌ دهه اخیر شاهد ساخت تلویزیون‌های پلاسما و LCD‌ بودیم. با وارد شدن فن‌آوری HD به تلویزیون‌ها و مجهز شدن پنل‌های LCD‌ و پلاسما به سیستم‌های پخش HD تجربه کار با تلویزیون جهش بسیار بزرگی پیدا کرد.
آخرین قدمی که در زمینه تلویزیون برداشته شده‌، تلفیق فن‌آوری ضبط و پخش سه‌بعدی با پنل‌های LCD، تصویر پیش‌زمینه LED و تصاویر HD است که از ابتدای سال 2010 به طور گسترده در بازارهای جهان عرضه شد.
البته اولین ایده‌های تولید فیلم سه بعدی با ساخت فیلم "نیروی عشق" در سال 1922 شروع شد. سپس در دهه 50 میلادی و پرطرفدار شدن تلویزیون‌های، کارگردان‌ها برای کشاندن مخاطبان از جلو تلویزیون به سالن‌های سینما تصمیم گرفتند از تجربه چند بعدی تماشای فیلم استفاده کنند.
یکی از تلاش‌های آن‌ها نصب صندلی‌هایی بود که با حرکات شخص اول فیلم، مخصوصاً در فیلم‌های اکشن و ترسناک، می‌لرزند. از دیگر ایده‌های آن زمان برای متفاوت کردن تجربه تماشای فیلم سینمایی، قرار دادن اجسامی مانند اسکلت‌های متحرک در سالن سینمای در سالن پخش فیلم‌های ترسناک بود.
اکنون تولید فیلم‌های سه بعدی مانند آواتار که موفق‌ترین فیلم سه بعدی تاریخ سینما شناخته می‌شود، سرعت بسیاری گرفته‌است به طوری که چند ماه بعد از عرضه آواتار، سینماها با فیلم‌های سه بعدی دیگری مانند Clash of the Titans پر شدند و تماشاگران نیز به فیلم‌های سه بعدی تمایل بیشتری دارند. اکنون در آمریکا بسیاری از مسابقات ورزشی و برنامه‌های تلویزیون به صورت سه بعدی- HD پخش می‌شوند و تلویزیون‌های سه بعدی در بازار نیز با استفبال خوبی از سوی مشتریان روبرو شده‌اند.
بایید کمی هم با فن‌آوری تصاویر سه بعدی آشنا شویم.


²سه بعدی دیدن
آیا تا به حال به این فکر کرده‌اید که چرا وقتی به اجسام واقعی نگاه می‌کنیم آن‌ها را سه بعدی می‌بینیم ولی تصویر همین اجسام در صفحه تلویزیون دو بعدی است؟
به جای پاسخ دادن به این سوال بیایید به چگونگی فرآیند دیدن نگاهی بیاندازیم. تنها تحریک محیطی که باعث ایجاد تصاویر در مغز ما می‌شود، نور است. آن هم نور ساده با طول موج‌های مختلف.[چطور مغز کار می‌کند؟]
وقتی جسمی در دور دست قرار دارد، شعاع‌های نور بازتابی که از آن به دو چشم ما می‌رسد با یکدیگر موازی هستند. ولی وقتی همان جسم نزدیک می‌شود، این شعاع‌ها دیگر موازی نیستند. این خطوط از اجسامی که در نزدیکی چشم ما هستند به طور همگرا گسیل می‌شوند و چشم ما برای دیدن آن‌ها باید کمی تغییر حالت بدهد. برای اینکه این مطلب را بهتر متوجه شوید، جسمی را از فاصله دور تا نزدیک بینی خود حرکت دهید. حتما متوجه تغییر فیزیکی قسمتی از چشم خود می‌شوید.
این تغییر توسط مغز کنترل می‌شود و میزان تغییرات نیز توسط مغز ثبت می‌شود. همین اطلاعات به مغز کمک می‌کند تا فاصله اجسام تا چشم را تخمین بزند. برای مثال مغز با توجه به اینکه چشم برای دیدن یک جسم تقعر بسیار کمی پیدا کرده‌، متوجه می‌شود که این جسم احتمالاً در فاصله‌ای نزدیک قرار دارد.
ایده کلیدی ضبط و پخش تصاویر هم دقیقاً در همین عملکرد مغز و چشم است. در تلویزیون‌های سه بعدی سعی می‌شود تصاویری ارائه شود که برای هر چشم در محل متفاوتی قرار داشته باشد تا مغز آن‌ها را به صورت غیر مسطح و عمق دار تشخیص دهد.
البته مشکلی هم در اینجا وجود دارد چراکه تمرکز کردن هر چشم برروی این تصاویر متفاوت به این معنی است که میزان تقعر و نقطه فوکوس هر چشم با یکدیگر نمی‌خواند و همین امر باعث ایجاد سردرد و احساس سرگیجه می‌شود.
برای ایجاد این تفاوت بین تصاویری که هر چشم می‌بیند معمولاً از عینک‌های مخصوص استفاده می‌شود. در کل دو نوع عینک در صنعت تصاویر سه بعدی رایج هستند: عینک‌های Passive و Active.


²عینک‌های Passive
این عینک‌ها همان عینک‌هایی هستند که به محض دیدنشان به یاد تصاویر سه بعدی می‌افتید. عینک‌های ساده با دو لنز غیر یک رنگ.
این عینک‌ها که بیشتر به نام ژرفنما (Anaglyph) معروف هستند از دو رنگ مختلف برای ایجاد اختلاف بین تصاویری استفاده می‌کنند که هر چشم می‌بیند.
اکثر عینک‌های Passive‌ از دو رنگ آبی و قرمز استفاده می‌کنند. تلویزیون‌هایی که برای کار با این عینک‌ها طراحی شده‌اند دارای تصاویر نامفهومی هستند که دارای سایه‌های قرمز و آبی هستند.

در این عینک‌ها لنز قرمز تمام نورهای قرمز را که از طرف تلویزیون گسیل می‌شوند، جذب می‌کند، به این ترتیب تصاویری که از این لنز دیده می‌شوند دارای رنگ قرمز نیستند. لنز قرمز رنگ هم همین کار را انجام می‌دهد.
چشمی که پشت لنز قرمز است تنها تصاویر آبی را می‌بیند و چشم دیگر که پشت لنز آبی است تصاویر قرمز را می‌بیند. در این حالت هر چشم قادر است تنها یک مجموعه تصویر را ببیند به همین دلیل هم مغز به اشتباه می‌افتد و فکر می‌کند که هر دو چشم تصاویر یکسانی را می‌بینند.
در این حالت محل فوکوس برای هر دو چشم ثابت است ولی تقعری که هر چشم به خود می‌گیرد متفاوت است، همین امر باعث به وجود آمدن توهم عمیق بودن تصاویر می‌شود.
امروزه فن‌آوری دیگری به عینک‌های Passive اضافه شده که از لنز‌های پلاریزه‌ استفاده می‌کند.
اگر به صفحه نمایشی که از این فن‌آوری استفاده می‌کند نگاه کنید، تصاویر نامفهوم و چند رنگی را می‌بینید. عینک‌های Passive این فن‌آوری بعضی شعاع‌های نوری که در جهات خاصی گسیل می‌شوند را فیلتر می‌کند و تنها نورهای پلاریزه از لنز این عینک‌ها عبور می‌کند. به همین دلیل هم هر چشم تصاویر خاصی را می‌بیند.
عینک‌های Passive پلاریزه به این دلیل که رنگ تصاویر را تحت تأثیر قرار نمی‌دهند از طرفداران بیشتری برخوردارند. البته استفاده از این فن‌آوری بیشتر در سینما رایج است چرا که اگر بخواهید این فن‌آوری را در منزل به کار ببرید، برای هر بار استفاده از این عینک باید یک فیلتر پلاریزه روی صفحه تلویزیون قرار دهید.


²عینک‌های Acitve
در سال‌های اخیر متخصصان روش‌های دیگری علاوه بر عینک‌های Passive برای دیدن تصاویر سه بعدی طراحی کرده‌اند. در این روش نیاز به استفاده از عینک‌های مخصوص هست ولی لنز این دوربین‌ها دارای رنگ یا فیلتر خاصی نیست.
مکانیزم کار این عینک‌ها برپایه ایجاد تاٰخیر در زمان دیدن تصاویر توسط هر چشم است.

این عینک‌ها از صفحات کوچک LCD برای ایجاد تصاویر سه بعدی استفاده می‌کنند. هر قسمت از عینک دارای حسگرهای فروسرخ است که به صورت بی‌سیم با تلویزیون ارتباط برقرار می‌کند.
زمانی که تصویری برروی صفحه نمایش ایجاد می‌شود، هر لنز این عینک تصویر مشابهی را ایجاد می‌کنند با این تفاوت که در نمایش تصاویر برای هر چشم تاٰقیر وجود دارد.
در حقیقت هر کدام از لنزها بین حالت شفاف و غیر شفاف تغییر حالت می‌دهند. زمانی که تصویر لنز راست برروی صفحه نمایش داده می‌شود، لنز چپ تاریک می‌شود و برعکس. این تغییر با سرعتی بالا رخ می‌دهد که چشم انسان قدرت تشخیص آن را ندارد.
این فن‌آوری‌ها سال‌هاست که توسط دانشمندان طراحی شده‌اند ولی تنها چند سالی‌است که علم روز قدرت پیاده سازی آن‌ها برروی تلویزیون‌های LCD و پلاسما را دارد.


²تلویزیون‌های سه بعدی (3D Ready Televisions)
نمی‌توان از هر تلویزیونی انتظار تولید تصاویر سه بعدی را داشت.
اکثر کاربران ترجیح می‌دهند تلویزیون‌های سه بعدی خریداری کنند که از قبل سیستم پخش سه بعدی برروی آن‌ها نصب شده باشد.
این تلویزیون‌ها به دو صورت موجود هستند. یک سری تنها قابلیت پخش تصاویری را دارند که به صورت سه بعدی ضبط و پخش می‌شوند، این در حالی است که سری دیگری از تلویزیون‌ها می‌توانند هر تصویری را به صورت سه بعدی نمایش دهند.
این روز‌ها بیشتر تلویزیون‌های سه بعدی ترکیبی از نمایشگرهای LCD-LED با کیفیت HD هستند و بیشتر فیلم‌های سه بعدی نیز با توجه به حجیم بودن، برروی دیسک‌های بلو-ری عرضه می‌گردند.

http://www.ranginnama.blogfa.com/post-899.aspx

تلویزیون 3بعدی